Oploskoffie

Versie 2    Versie 2

‘Wat doe je als je zus zelfmoord pleegt? Hebben we de dood nodig om het leven te begrijpen? Anna neemt je mee op reis waar verwachting en realiteit elkaar in de haren vliegen. Waar ze zich afvraagt of oplossen wel troost gaat bieden. Of dat ze de dood van haar zus moet accepteren.’

Een muziektheatervoorstelling met als thema suicide.

Duur voorstelling: 30 min

Nagesprek: 15-30 min

20170602 DM FRINGE EVA NAGEL (15)

‘Oploskoffie’ belandde in de top tien van best gewaardeerde voorstellingen op het Delft fringe festival. (Recensie 10 juni 2017, zie onderaan)

Aan het eind van de voorstelling heb ik mensen gevraagd iets op te schrijven.

Een aantal reacties:

‘Aangrijpend en indrukwekkend. Prachtig gespeeld!’

‘Dank je wel, mooi en heftig’

‘Prachtig, sterk en het heeft mij erg geraakt, op een mooie manier; een ode aan het leven!’

‘Wow, wat een pakkend verhaal. Wat fijn stevig neergezet. Fijn om naar te kijken en luisteren, ondanks of dankzij het heftige thema.’

Tijdens het festival heb ik gemerkt dat er veel mensen te maken hebben of hebben gehad met suïcide. Er lijkt nog steeds een taboe op te liggen om erover te praten.

Ik zou graag door mijn voorstelling het gesprek erover wat meer op gang willen brengen, de taboe doorbreken. Aan het einde van de voorstelling mag iedereen wat opschrijven voor zichzelf en is er mogelijkheid tot een gesprek. Ik leid het gesprek. Naast theater ben ik afgestudeerd Sociaal Pedagogisch Hulpverlener en ervaringsdeskundige.

Kosten zijn opvraagbaar: eamnagel@gmail.com

Teaser Oploskoffie:

Sfeerverslag Delft fringe festival 10 juni 2017 Door Marie-Jet Eckebus

Eva Nagel | Oploskoffie

In molen De Roos vertelt Eva Nagel het verhaal van haar zus, die zelfmoord heeft gepleegd, en haar eigen worsteling met los laten. Ik wil er niet teveel woorden aan wijden, want Eva vertelt het verhaal zelf het beste.

Het begint op het moment dat Eva te horen krijgt dat haar zus dood is. Ze kan het niet geloven. Zelfs wanneer ze haar zus op bed ziet liggen, met de striemen in haar hals, gelooft ze dat ze haar ziet ademen.

Ongeloof, ontkenning, kwaadheid, maar vooral een enorm schuldgevoel overspoelen haar. Telefoontjes en voicemailberichten laat ze onbeantwoord. Ze wil niet meer naar buiten. Niet meer onder de mensen, die zullen vragen: “Hoe gaat het nou met je?” “Heb je het al een plekje kunnen geven?” Of mensen die botweg zeggen: “Maar je hebt toch nóg een zus?”

Eva heeft het niet aan zien komen. De vraag “had ik maar…” heeft geen enkele zin. “Je kunt het niet oplossen,” zegt haar gitarist nuchter, vanuit zijn hoekje op het podium. Dat is waar, maar het wil er bij Eva niet in. Het is háár schuld. Zij had met haar zus mee moeten gaan naar zee. Maar ze zegde af, want ze voelde zich niet lekker. Vervolgens ging ze later op de dag wél met een vriendin naar zee en dat knaagt aan haar.

Wanneer haar moeder vraagt of ze meegaat naar zee, weigert ze keer op keer. Tot op die ene dag. “Ik laat je los,” zingt Eva. “Het leven roept.”

Wat een openhartige, eerlijke, rauwe en ook hoopvolle voorstelling heeft Eva Nagel gemaakt. Als monument voor een gestorven zus.

Advertenties