Oploskoffie

Versie 2    Versie 2

‘Wat doe je als je zus zelfmoord pleegt? Hebben we de dood nodig om het leven te begrijpen? Anna neemt je mee op reis waar verwachting en realiteit elkaar in de haren vliegen. Waar ze zich afvraagt of oplossen wel troost gaat bieden. Of dat ze de dood van haar zus moet accepteren.’

Een muziektheatervoorstelling met als thema suicide.

Duur voorstelling: 30 min

Nagesprek: 15-30 min

20170602 DM FRINGE EVA NAGEL (15)

Ik zou graag door mijn voorstelling het gesprek over zelfmoord wat meer op gang willen brengen, de taboe doorbreken. Aan het einde van de voorstelling mag iedereen wat opschrijven voor zichzelf en is er mogelijkheid tot een gesprek. Ik leid het gesprek. Naast theater ben ik afgestudeerd Sociaal Pedagogisch Hulpverlener en ervaringsdeskundige.

Kosten zijn opvraagbaar: eamnagel@gmail.com

Teaser Oploskoffie:

 

Referenties:

Een referentie geschreven door Lobke van der Sanden, Stadsprogrammeur – Theater van de Stad, Educatie. Theater De lievekamp, Oss

Actrice en theatermaakster Eva Nagel weet met haar voorstelling Oploskoffie het thema zelfdoding op een scherpe maar toch respectvolle manier te bespreken. De voorstelling raakt je en maakt het thema begrijpelijk, zowel voor je hoofd als voor je hart. Eva neemt het publiek mee in het hoofd van de nabestaanden in een wervelende voorstelling met tekst en muziek maar vooral ook met momenten van stilte, waarin de lichaamstaal meer zegt dan alle monologen bij elkaar.

De voorstelling verzacht het verlies van een geliefde door zelfdoding niet, maar maakt het thema wel zachter: in de zaal verdwijnen de scherpe randjes en wordt het thema benaderbaar en bespreekbaar. Dit bereikt zij niet alleen door haar echte en oprechte spel, maar ook door haar positieve en rustige houding tijdens het nagesprek. Dit nagesprek is onmisbaar onderdeel van de voorstelling en geeft aanwezigen de kans om in een veilige sfeer en omgeving een ervaring te delen of een vraag te stellen.

De voorstelling Oploskoffie toont aan dat theater in staat is datgene te doen dat in het dagelijks leven niet altijd lukt: het openbreken van een taboe, het op gang brengen van een gesprek over zware thema’s en het bij elkaar brengen van mensen die elkaar begrijpen.

 

Referentie geschreven door Eveline Vermeeren (psycholoog) en Maria Naus (preventieadviseur, trainer) Indigo Brabant:

Integere persoonlijke voorstelling op professionele wijze uitgevoerd. De kracht van de voorstelling is dat het uitnodigt voor een open gesprek over zelfdoding met de zaal. In het nagesprek hoort ze oordeelvrij het verhaal van de ander aan en geeft terug hoe haar eigen ervaringen zijn. Zonder te willen oplossen of als hulpverlener te reageren.
Alle verhalen mogen er zijn. Daarnaast is Eva heel toegankelijk zowel in de voorstelling als in de samenwerking en organisatie rondom.
Het is echt aan te raden om de voorstelling te zien of te organiseren in het kader van meer inzicht en begrip rond zelfdoding.

Reacties:

‘Oploskoffie’ belandde in de top tien van best gewaardeerde voorstellingen op het Delft fringe festival. (Recensie 10 juni 2017, zie onderaan)

Aan het eind van de voorstelling heb ik mensen gevraagd iets op te schrijven.

Een aantal reacties:

‘Aangrijpend en indrukwekkend. Prachtig gespeeld!’

‘Dank je wel, mooi en heftig’

‘Prachtig, sterk en het heeft mij erg geraakt, op een mooie manier; een ode aan het leven!’

‘Wow, wat een pakkend verhaal. Wat fijn stevig neergezet. Fijn om naar te kijken en luisteren, ondanks of dankzij het heftige thema.’

Tijdens het festival heb ik gemerkt dat er veel mensen te maken hebben of hebben gehad met suïcide. Er lijkt nog steeds een taboe op te liggen om erover te praten.

Kranten:

Sfeerverslag Delft fringe festival 10 juni 2017 Door Marie-Jet Eckebus

Eva Nagel | Oploskoffie

In molen De Roos vertelt Eva Nagel het verhaal van haar zus, die zelfmoord heeft gepleegd, en haar eigen worsteling met los laten. Ik wil er niet teveel woorden aan wijden, want Eva vertelt het verhaal zelf het beste.

Het begint op het moment dat Eva te horen krijgt dat haar zus dood is. Ze kan het niet geloven. Zelfs wanneer ze haar zus op bed ziet liggen, met de striemen in haar hals, gelooft ze dat ze haar ziet ademen.

Ongeloof, ontkenning, kwaadheid, maar vooral een enorm schuldgevoel overspoelen haar. Telefoontjes en voicemailberichten laat ze onbeantwoord. Ze wil niet meer naar buiten. Niet meer onder de mensen, die zullen vragen: “Hoe gaat het nou met je?” “Heb je het al een plekje kunnen geven?” Of mensen die botweg zeggen: “Maar je hebt toch nóg een zus?”

Eva heeft het niet aan zien komen. De vraag “had ik maar…” heeft geen enkele zin. “Je kunt het niet oplossen,” zegt haar gitarist nuchter, vanuit zijn hoekje op het podium. Dat is waar, maar het wil er bij Eva niet in. Het is háár schuld. Zij had met haar zus mee moeten gaan naar zee. Maar ze zegde af, want ze voelde zich niet lekker. Vervolgens ging ze later op de dag wél met een vriendin naar zee en dat knaagt aan haar.

Wanneer haar moeder vraagt of ze meegaat naar zee, weigert ze keer op keer. Tot op die ene dag. “Ik laat je los,” zingt Eva. “Het leven roept.”

Wat een openhartige, eerlijke, rauwe en ook hoopvolle voorstelling heeft Eva Nagel gemaakt. Als monument voor een gestorven zus.

Dinsdag 27 maart 2018, artikel in Het Haarlems Dagblad:

CHi_j0230

bc628c54-21fb-4fa5-ac33-dec422300483.jpg

Recensie na voorstelling in Helmond ‘De cacaofabriek’ in samenwerking met Indigo.
Eva Nagel tijdens de voorstelling Oploskoffie in de Cacaofabriek in Helmond.

‘Geen recept voor rouw na suïcide’

Eva Nagel verwerkte haar gevoelens rond de suïcide van haar zus in een muziektheatervoorstelling.

Rauw en naakt schuurde Eva Nagel langs alle emoties die nabestaanden overvallen na een suïcide. In de solovoorstelling Oploskoffie ontleedde de Haarlemse theatermaakster haar gevoelens rond de zelfdoding van haar zus in 2001. Gisteravond speelde ze het stuk in de Helmondse Cacaofabriek. Op uitnodiging van Indigo Brabant, dat nabestaanden bijstaat na suïcide of een poging daartoe. ,,Wij merken dat er nog steeds een taboe rust op zelfdoding”, zei Eveline Vermeeren, psychologe bij Indigo. ,,Dat is de reden dat we de voorstelling naar Helmond hebben gehaald. Voor nabestaanden én hulpverleners.”

Indringende teksten

Met indringende teksten verwoordde en bezong Nagel de fases die ze zelf had doorlopen. Van de aanvankelijke wanhoop, de drang binnen te blijven, het bijna onvermijdelijke schuldgevoel tot het uiteindelijke loslaten. En daarmee raakte ze het publiek, zo bleek tijdens een nagesprek dat Nagel zelf leidde. ,,Je hebt altijd de vraag of het voorkomen had kunnen worden”, zei een aanwezige. ,,De rouw moet je toch door. Maar hier zitten extra facetten aan. Dat maakt het lastig.”

,,Iedereen moet zijn eigen weg bewandelen”, haakte Nagel daar op in. ,,Er is geen recept voor de rouw.”

,,Op één vraag krijgen we nooit antwoord”, beschreef een man die een kleinkind verloor zijn worsteling: ,,Waarom?”

,,Ik heb het bedenkelijke geluk dat mijn zoon een brief achterliet”, vertelde een vrouw. ,,Dat wil niet zeggen dat de pijn minder is. Maar het geeft een beetje troost.”

Wrang genoeg waarschuwde haar zoon anderen in die brief, vervolgde ze: ,,Hij schreef: ‘Laat het niet zover komen. Zoek op tijd hulp’.”

Dat was ook de boodschap die psychologe Vermeeren de bezoekers meegaf: ,,Vaak is zelfdoding een gevolg van wanhoop. Als je erover in gesprek gaat, kun je misschien licht bieden aan het eind van de tunnel.”

Foto van artikel over ‘Oploskoffie’ in Oss.

262f36e5-4008-43dc-be25-eb0e2d3e06b6.jpg